Jak to z drzewem genealogicznym było...

Poniedziałek wieczór. Pora przedkolacyjna. Po kolacji dzieciaki mają za zadanie umyć się czym prędzej i gnać do łóżek, bo inaczej rano będzie bardzo, ale to bardzo ciężko im wstać. Pakują więc plecaki do szkoły na wtorek. Nagle Agata wychodzi z pokoju z komunikatem:

- Mamo, a na jutro mam zrobić drzewo genealogiczne!

- ?!?

- No z historii.

- O ile się orientuję to historię masz raz w tygodniu, we wtorki. Wiesz więc o tym zadaniu co najmniej od tygodnia?

- Noo taak...Ale ja zrobię, w książce jest pokazane jak to ma wyglądać.

Akurat Agata ma wszystkie dane przodków do XVII wieku pod ręką, bo Tata w wolnych chwilach drąży historię rodziny i ma o niej sporo wiadomości. Zdjęć też nie brakuje. Nic tylko wziąć i korzystać. Ale najstarsza ryba - jak to ma w zwyczaju - nie uznaje czegoś takiego jak planowanie czy pisanie na brudno. Od razu próbuje na czysto, co chwilę poprawiając, zmazując, przekreślając, zaklejając, kombinując...i wściekając się przy tym do niemożliwości.

Maszeruje więc po czystą kartkę do naszej szafy.

- Halo, to ostatnie sztuki. Proszę nie wyciągaj ich, tylko na brudno najpierw zaplanujemy to drzewo. Tata już drukuje małe zdjęcia i spisuje dane do pradziadków.

- Nie, ja zrobię sama, tak jak ja chcę.

- Proszę bardzo, byleby to było zrobione dobrze. Zaplanowane na kartce, rzetelnie opisane, bez plam i bazgrołków.

Gdyby wzrok mógł zabijać to ta niewdzięczna, paskudna matka natychmiast padłaby trupem. Tupot nóg maszerujących do pokoju tylko potwierdził, co Agata o rodzicielce myśli. Rodzicielka pomaszerowała za nią. Zagląda przez ramię...

- Agatko zobacz: wystarczy rozrysować ołówkiem wszystkie osoby i zaplanować, gdzie mają się pomieścić ich imiona nazwiska i daty urodzin, a dla niektórych osób też daty śmierci. O, a tu będzie miejsce na zdjęcia Twoje, nasze i Dziadków. Chłopców też zmieścimy.

- Filipa w moim drzewie nie będzie!

- Ale to twój brat.

- Nie będzie! To MOJE drzewo! (pioruny z oczu strzelają na wszystkie strony)

- No choćbyś pękła to właśnie Filip jest twoim bratem i nic tego nie zmieni. A w drzewie genealogicznym pokazuje się całą rodzinę, a nie tylko te osoby, które się lubi.

W odpowiedzi kartka została zgnieciona i z impetem pofrunęła w stronę drzwi. Potem Agata zamaszyście otworzyła mi książkę do historii z rysunkiem drzewa.

-Widzisz? Nie ma tu żadnych braci! Ani pradziadków! Ani żadnych dat nie ma! Będzie tak jak JA chcę!

I - dla potwierdzenia -  kolejna kartka została zgnieciona po czym pofrunęła w siną dal.

- Tu jest przykład drzewa genealogicznego, a nie wzorzec który trzeba skopiować. Bez daty urodzin i śmierci nie wiadomo dokładnie, co to za osoba. Poza tym rysujesz na cienkiej kartce. Skoro mają tu być jeszcze przyklejone zdjęcia, to trzeba wziąć coś grubszego. O zobacz tu masz kolorowy brystol. Wybierz kolor który ci odpowiada i zaplanujemy na nim.

W międzyczasie Tata przyniósł dane przodków i zdjęcia. 

- O proszę, zaraz powycinamy i porozkładamy tak, żeby wszystko się zmieściło.

Wrr, wrr, szur, szur, pioruny z oczu, kolejna porcja zgniecionych kartek, rysowanie po swojemu na swojej kartce...i tak przez kolejne pół godziny, aż wreszcie z piranii zrobił się dorsz (podobno też drapieżna ryba, ale już nie tak bardzo i w dodatku z naszego morza). Wciąż lekko kąsający, uznał chyba, że czasem warto podpatrzeć co inni proponują, i zaczął z podpowiedzi korzystać. Akurat tego wieczoru musiałam wyjść na umówione spotkanie. Zostawiłam Tatę z dwójką chłopców, warcząco-gryzącą Agatą i na wpół gotowym drzewem genealogicznym i wyszłam. Po moim powrocie wszystkie rybki już spały. Drzewo, jeszcze wilgotne od kleju, leżało na biurku.

- Jak tam, widzę, że udało się skończyć?

- Tak. Dość późno, ale się udało. Rano Agata dorysuje jeszcze liście i gałęzie.

- O fajnie, będzie urozmaicone.

We wtorki Agata ma na 9, wychodzi więc z domu sama. Pozostali członkowie rodziny już dawno w pracy, szkole, przedszkolu...Wracam po południu z chłopakami. Za niedługi czas przychodzi też i Agata.

- Cześć! Jak tam drzewo?

- Cześć. No dostałam jedynkę.

- ?!?!?!?

- Bo zapomniałam zabrać.

Opadłam na krzesło nie mając siły wydusić z siebie żadnego komentarza. W mojej pamięci przewinął się film z wczorajszego wieczoru i pomyślałam...jeszcze tylko...że się...poddaję.

Tydzień później jedynka zamieniła się w szóstkę. 

- A wiecie - mówi przy kolacji wyraźnie zadowolona Agata  - że tylko ja z całej klasy miałam w drzewie pradziadków i dokładne daty urodzin i śmierci?

Karnawału czar...

Dawid wrócił do przedszkola po  - w sumie - miesięcznej, świąteczno-chorobowej przerwie. Przychodzę po niego w poniedziałek po południu (rano przyprowadza go Tata), patrzę...a tam w holu wieszak pełen strojów karnawałowych i miła pani przy stoliczku." O kurczę! - myślę - jutro mają bal!". Jedna z wypożyczalni strojów ma - skądinąd doskonały - zwyczaj przyjeżdżać do przedszkoli dzień przed balem. Rodzice wypożyczają to, co pociecha wybiera, a firma odbiera strój nazajutrz zaraz po balu. I wszyscy są zadowoleni :).

No więc, o kurczę, jutro mają bal! - Dawid bez namysłu wybrał strój strażaka. Jest fanem straży pożarnej. Strażakami bywały miśki, ludziki lego i starszy brat, a nawet siostra niekiedy dała się namówić na zabawę w "pozal". Natychmiast chciał się przebrać i oczywiście wracać tak do domu. Udało mi się go po krótkich negocjacjach przekonać, że to nie jest najlepszy pomysł... Ale hełm strażacki na czapkę wcisnęliśmy i w hełmie na głowie, ze strojem pod pachą, podreptaliśmy do szkoły po Filipa. O tej porze w szkole jest największy tłok i ścisk - dzieci kończą lekcje, a rodzice, hurtowo nieomal, przyjeżdżają po nie z pracy. Kierunki komunikacji krzyżują się niemiłosiernie w holu, bo jedna trzecia uczniowskiej braci idzie do szatni, druga trzecia wychodzi ze szkoły, a ostatnia wędruje do świetlicy. Do tego tłumek rodziców między nimi albo w ruchu albo statycznie czekających. I Dawid przemaszerował przed całym tym audytorium w swoim hełmie, dumny jak nie wiem co! 

Po przyjściu do domu rozebrał się natychmiast, powiesił swoje rzeczy na wieszaku (zwykle długo i cierpliwie trzeba mu o tym przypominać) i ubrał swój strój. Ach co za szczęście malowało się na trzyletniej buzi! Zasiadł na podłodze wśród ludzików aut i klocków strażackich i dalejże się bawić. W pozal oczywiście. Spędził tak caluteńki wieczór. Nawet nie usiadł z nami do kolacji, bo uprzedziłam go, że aby zjeść musi zdjąć strój, by go nie pobrudzić. Wybrał strój. Głód go nie zmorzył. No twardziel po prostu. Prawdziwy strażak.

Wieczorem strój obowiązkowo musiał znaleźć się przy dawidowym łóżku. I spali razem. A rano obudziłam go "na strażaka" - "Dawid wstajemy, dziś twój bal! Przebierasz się za strażaka!". Natychmiast wstał i był gotów do akcji. Bal był zaplanowany na przedpołudnie, więc o jego szczegółach mogłam dowiedzieć się dopiero po południu. 

- No i jak tam było? - pytam - fajnie? Przeciągłe "Mhmm" i rozmarzony wzrok mówiły wszystko.

- A był jeszcze jakiś strażak prócz ciebie?

- Nie, tylko Dawid. 

- A inni chłopcy za co byli przebrani?

- Był pilat /znaczy pirat/, lycez /rycerz/, cłowiek bohatel /superman/ i cłowiek nietopez /batman/.

- A dziewczynki za co się przebrały?

- Mmmm - chwila zastanowienia - za wlózdzkę.

Tu mamine trybiki w głowie zaczęły intensywniej pracować, by zrozumieć o co synkowi chodzi... A! już wiem! Za wróżdżkę! Czyli wróżkę z czarodziejską różdżką. Po prostu.

- Mamoo, a ja chcę być lycezem.

- Dobrze kochanie, za rok będziesz mógł się przebrać za rycerza.

- Nie, telaz chcę być lycezem.

- No niestety, następny bal w strojach będzie za rok.

Przyjął tę wiadomość bez żadnego grymasu niezadowolenia na buzi. Prawdziwy, dzielny strażak. A może rycerz?

Słowa, słówka...

Język nasz ojczysty obfituje w przeróżne niespodzianki... Zwłaszcza jak się dobiorą do niego dzieci i co poniektórzy dorośli...

Najmłodszy - z racji niedomagań na zdrowiu - był dwa dni u Babci. Drugiego dnia po południu pojechałam po niego. Babcia - jak to zwykle babcie czynią - natychmiast przygotowała herbatkę i ciasto. Dawid krzątał się koło zabawek. A Babcia - jak to babcia - niestrudzenie dopytywała, czego się napije. Wreszcie padło: "Plosę mleko". Babcia podreptała do kuchni. Przyniosła w dawidowym kubeczku z Kubusiem Puchatkiem. "Nieee, ja nie chcę tego" - i tu wymowny paluch w stronę spec-kubeczka - "A w czym chcesz mleko? W kieliszku?" (takie opcje też bywały zwłaszcza ze starszakami, Dawid czasem pił z babcinego kieliszka). "Nieee. Ja chcę mleko do fizialanki" "Do czego?!?" - odezwał się zgodny chórek Babci i Mamy. "Do FIZIALANKI!". Przyznam, że gdyby nie ten sam wymowny paluch w stronę mojej filiżanki to byśmy nadal pytały o co chodzi. Fizialanka...Swego czasu Filip domagał się założenia na mróz ubioru pod nazwą kombizenon...

Pojechaliśmy do szkoły po starszaki, a że za 15 minut Agata kończyła ostatnią lekcję - informatykę - postanowiliśmy na nią poczekać. Czekanie przedłużyło się do trzech kwadransów...Dawid liczył kafle na podłodze w pozycji horyzontalnej i studiował otoczenie głową na dół korzystając ze mnie jako wieszaka. Filip leżał na stoliku znudzony i co chwilę wydobywał z siebie pojękujące "No kieeeedyyyy?". Wreszcie wyszła. "Pani mnie zatrzymała. Nie zrozumiałam jednej rzeczy i mi tłumaczyła". Wróciliśmy do domu. Za chwilę dołączył Tata.

- A co właściwie robiliście na tej informatyce? - zaczęliśmy pytać.

- Zakładaliśmy takie jakby szufladki, to się nazywa katalogi; 'Hobbit' potem 'Bilbo' i 'Frodo' i jeszcze 'Elf' , 'Arwena' i  'Legolas'.

- Takie miały nazwy?

- Tak. A wiecie, że jak szukaliśmy w internecie jak oni wyglądali, to ja widziałam jednego elfa który było zupełnie goły? Ale siedział sobie o tak (i tu prezentacja, że był skulony, więc nie wystawiał swoich wdzięków na widok ...hmmm...publiczny, ufff...no rożne rzeczy można znaleźć w internecie...).

 - Aaa, to pewnie był Le Golas! - zawołał Tata

No tak. Le Golas. Mało nie udusiłam się ze śmiechu. Przy kolacji jeszcze Filip odkrył, że lego powinno wyprodukować linię klocków pod nazwą "Lego Las". Po małym śledztwie okazało się, że ów goły elf to był Gollum. Faktycznie nie przyodziewa się za bardzo.

Potem powtarzaliśmy przyrodę. Sprawdzian Agata ma tuż tuż. Tajemnice budowy organizmów wielo- i jednokomórkowych nie pasjonują jej zbytnio. Próbujemy więc różnymi sposobami dotrzeć do dziesięcioletniej mózgownicy i tłumaczyć na rozmaite sposoby.

- Agatko, popatrz na tę roślinkę na parapecie - co to za organizm?

- Eeee, wielokomórkowy...?

- Tak. A dlaczego?

- Noo...booo..ma różne narządy?

- Tak. Dobrze. A z czego składają się narządy?

- Eeee...yyyy...

- A ty jesteś jakim organizmem?

- ....jedno...ko..mór...ko...?(mój wzrok chyba zabił ostatnie literki , bo "...wym" już nie dosłyszałam).

- Ej, no co ty jesteś euglena czy pantofelek?!?

W tej chwili wszedł Tata i z kamienną twarzą zapytał:

 - A pan to Felek?

Udało mi się jeszcze odpowiedzieć:

- Nie, ja to Zenek.

Po czym wszyscy turlaliśmy się ze śmiechu dobre parę minut jak - nie przymierzając - rodzinka świnki Peppy (kto nie zna niech pozna, bo warto! :)).

Zdecydowanie, od dzisiaj  Legolas jest moim ulubionym bohaterem tolkienowskiej trylogii, a pantofelek najfajniejszym pierwotniakiem.

Będziesz mógł nawet...

Agata i Filip są na stopie wojennej. Jest to wojenka jednostronna - Filip do szału doprowadza Agatę swoim zachowaniem - nie tak siada, słychać jak przełyka, coś pokazuje akurat TYM palcem który jej nie pasuje, idzie do łazienki wtedy kiedy ona ma zamiar (skandal!), trzęsie łóżkiem (mają piętrowe), drapie paznokciem o deskę, wstaje z kanapy za głośno, nie tak ma ułożoną pupę gdy siedzi, pokasłuje, oddycha, patrzy...Agata w tych chwilach staje się podobna trochę do piranii, co to gwałtownie skacze na ofiarę i najchętniej obgryzłaby ją w sekundę do kosteczki. Brat jest dwa lata młodszy i - rzecz jasna - nie zachowuje się nadmiernie głośno czy denerwująco - ot po prostu taka to miłość między rodzeństwem. Najbardziej zaś Agatę denerwuje CZŁAPCIANIE. W kółko więc słychać w domu donośne "Nie człapciaj!!!". Co to w ogóle jest człapcianie? Ano z naszych obserwacji wynika, że jest to chodzenie przez Filipa, najczęściej bez skarpetek (choć niekoniecznie), w czasie gdy Agatę to maksymalnie wkurza. Wtedy właśnie słychać jak jego stopy dotykają podłogi. I to jest to czego Filipowi w obecności siostry absolutnie robić nie wolno, bo inaczej grozi kalectwem lub śmiercią...Czasem wprawdzie pada między nimi hasło "Żyjemy w zgodzie? - Ok!". Ale zwykle sielanka nie trwa dłużej niż kilkanaście minut.

Na poniedziałek zaprosiliśmy gości - moją koleżankę z córką ciut starszą od naszej. W niedzielę wieczorem, gdy starsze rybki leżały już w swoim piętrowym łóżku, omawiały sprawy na następny dzień:

- (Agata) Filip a co będziemy jutro robić jak Weronika przyjdzie?

- (Filip) No nieee wiem, w coś się pobawimy.

-  Wiesz co, będziesz mógł siedzieć jak chcesz, bo mnie już to nie wkurza.

- (oczy jak pięciozłotówki) A...a...a będę mógł pokazywac TYM palcem?

- Tak. Możemy sprawdzić. Pokaż coś.

- A mogę podrapać?

- Tak.

(szur szur szur)

 - (A) No widzisz, nie wkurzam się.

(Filip wychyla sie ze swojego pięterka i pokazuje TYM palcem)

- (F) Zobaaaacz!

- (A) No widzę.

- I co?

- I nic. (Chwila ciszy) Wiesz co? Jutro to będziesz mógł nawet poczłapciać.

Po czym nastąpiła próba - czy aby na pewno Agata wie co mówi - i zasnęli. A w poniedziałek w istocie było tak, jak się umówili. I błogostan ten trwał aż do końca wtorku! Zaś od środy rana wszystko wróciło do normy...

Ciekawość świata...

No i zaczęło się...ukochane pytanie okołotrzylatków "A cemuuu?". Dawid zaczął, bo pozostali mają już to za sobą, ufff...No więc mała próbka dla niezorientowanych: 

- Ubieramy się!

- A cemuuu?

- Bo idziemy na spacer. Wkładaj buty.

- A cemuuu?

- Bo po ulicy chodzimy w butach.

- A cemuuu?

- Żeby nogi nie zmarzły.

- A cemuuu?

(podejmuję uproszczoną wersję odpowiedzi, w nadziei, że TO zaspokoi nienasyconą ciekawość Dawida)

- No po prostu  tak już jest, że trzeba chodzić w butach.

- A cemuuu?

(Ehhh, nic z tego...)

- halo! ubieramy się! Słonko niedługo zajdzie!

- A cemuuu?

I tak w kółko i cały dzień cały tydzień cały rok...mniej więcej.

Dawid ma zabawkę po starszym bracie - Filip już się nią nie bawi, najmłodszy jak najbardziej. Jest to Buzz Astral, jeden z bohaterów z filmu Toy Story (niech wybaczą ci, co nie oglądali - musicie nadrobić ten brak). Buzz jest dość spory i ciężki. Ma kilka funkcji i gada po wciśnięciu odpowiednich guziczków. Więc stałym tłem u nas w domu jest jego gadka i odgłosy. "Uiii...iiiu, tiii tiii, 'Serwo antygrawitacyjne włączone' (co to jest u licha serwo?), 'Jestem Buzz Astral, przybywam w pokoju', tiii tiii, 'Wszystkie systemy świetlne aktywowane', uiii...iuuu, 'Serwo antygrawitacyjne włączone' itd itp itd itp...

Któregoś popołudnia Dawid bawił się Buzzem. Tiii tiii, "Jestem Buzz Astral, przybywam w pokoju"

- A CEMUUU?